و اين روايت داراى معانى بسيارى است كه از هر يك از آنها مطالب ديگرى استفاده مىشود ؛ و آنچه در بحث معاد براى ما مفيد بود آنكه : آن دسته معانى كه در لفظ با معانى و احوال موجود در افراد حىّ و زنده مشترك هستند همچون امر و نهى و نفع و شفاعت و شهادت و غيرها ، در عالم برزخ متمثّل به صورت‌هاى مثالى متناسب با خود مىشوند ، و در عالم حشر و قيامت متمثّل به حقائق خود ميگردند . و امّا دربارهء شفاعت امانت ، در قرآن كريم داريم : إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا * لِيُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكاتِ وَ يَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً « 1 » . « ما امانت را بر آسمانها و زمين و كوه‌ها عرضه كرديم ، جملگى از تحمّل آن امتناع كردند و ترسيدند و خود را بر حذر داشتند ، و انسان آن امانت را حمل كرد ، و حقّاً انسان بسيار ستمكار و بسيار نادان است . و اين عَرضِ امانت براى آن بود كه خداوند مردان منافق و زنان منافق و مردان مشرك و زنان مشرك را عذاب كند ، و از مردان مؤمن و زنان مؤمن ، به رحمت خود درگذرد ؛ و البتّه خداوند بسيار آمرزنده و

--> ( 1 ) آيه 72 و 73 ، از سورهء 33 : الاحزاب